Zenopjewerk.nl – blog over hooggevoeligheid en werk

Ineens zie je ‘m staan. In de krant of op een website. Je maag maakt een sprongetje en je denkt, dat is ‘m! Dit is de baan van mijn leven. Dit ben ik ten voeten uit!

Dat overkwam mij een paar weken geleden. Alles klopte gewoon. Bijna eng.

Ik kon niet anders dan solliciteren. De brief schrijven was nog eenvoudig. Ik wist dat ik de perfecte match was met de aangeboden functie. Maar dan? Vanaf het moment dat ik op ‘send’ had gedrukt begonnen de zenuwen. Wat nou als ik werd uitgenodigd voor een gesprek? Dan zou het ineens echt zijn en zou er geen weg meer terug zijn.

Ik werd uitgenodigd voor een gesprek. Dat ging uiteindelijk heel goed. Weer terug naar huis merkte ik dat ik lang niet zoveel zenuwen had gehad als andere keren.

Wat had ik deze keer nu anders gedaan, zodanig dat ik er nu zo ontspannen bij zat in mijn auto? Na wat mijmeren kwam ik tot de volgende conclusie: mijn voorbereiding op het sollicitatiegesprek was anders geweest. Door het nemen van hele kleine ministapjes wist ik wat ik kon verwachten en had ik de angel uit de stress vooraf gehaald.

Zo heb ik het gedaan:

1. Ik had de route vooraf uitgestippeld en ook nog eens uitgeprint. Zo handig als mijn TomTom ook is, zo onthand voel ik me als hij er plotseling mee uitscheidt. Met mijn extra printje op de stoel naast me, hoefde ik me daar alvast geen zorgen over te maken. 
2. Ik heb op weg naar mijn afspraak voortdurend gelachen. Met een welhaast domme grijns zat ik achter het stuur, voortdurend trok ik bewust mijn bovenliphoeken omhoog. Het moet een raar gezicht zijn geweest, maar het bracht me in een soort ‘ik voel me on top of the world vandaag’ stemming. En dat straalde ik uit toen ik me bij de receptionist aanmeldde.
3. Vrolijk en open meldde ik me bij de receptie, waarbij ik de receptionist recht in zijn ogen keek. Dat vond ik lastig, maar oogcontact is belangrijk, dus ik heb me over mijn eigen ongemak heengezet. En zegt mijn zus, top receptioniste pur sang, niet altijd dat ieder sollicitatiegesprek al bij haar balie begint? Vooruit dan maar, twee tellen ongemak overleef ik wel.
4. Ik kende twee van de drie mensen waarmee ik het gesprek zou gaan voeren al van gezicht,  nog voor ik een stap had binnen gezet. Dat was een makkie. Er stonden drie namen in de bevestigingsbrief en die heb ik van tevoren gegoogled. Ik heb er twee kunnen vinden, met een foto op de koop toe. Zo wist ik op voorhand al redelijk goed wie er tegenover me zouden zitten. Zij hadden mijn CV, ik had hun LinkedIn or Plaxo profiel. Wel zo eerlijk, toch?
5. Ik had me verdiept in het bedrijf. Ik had hun website goed bekeken en geprobeerd te achterhalen wie hun concurrenten waren. En, kritisch als ik ben, had ik ook good old Google weer in de strijd gegooid en gezocht op zoiets als ‘negatieve ervaringen met bedrijf X’. Verfrissend hoor om te lezen hoe hun eigen corporate nice talk wat tegengas krijgt in verschillende online discussiegroepen!
6. Ik had de meest voorkomende sollicitatievragen goed voorbereid. Ze komen altijd weer terug, die standaardvragen als ‘Wat zijn je twee goede en minder goede eigenschappen?’, ‘Waarom wil je van baan veranderen?’, ‘Als we jou aannemen, wie halen we dan in huis?’. Mijn antwoorden kwamen vlot en ,waar mogelijk, met een vleugje humor erbij. Een beetje zakelijk flirten vind ik leuk!  
7. Ik heb sociaal wenselijke antwoorden het raam uit gegooid. Ik ben dicht bij mezelf gebleven en heb me niet mooier voor gedaan dan ik ben. Ja, ik heb wel eens de neiging om in de stress van perfectie te schieten, maar als u vraagt om een kandidate die secuur werkt zonder de details uit het oog te verliezen, dan is zo’n perfectionistische instelling misschien zo slecht nog niet? Die eerlijkheid konden ze wel waarderen. En het was wel zo relaxed voor mezelf.
8. Ik stelde zelf ook een paar kritische vragen. Ik hou er wel van om de interviewers zelf ook een beetje te laten ‘werken’. Elk sollicitatiegesprek is ten slotte een kennismaking van twee kanten. Zij proberen er achter te komen of ik bij hun bedrijf pas, en ik probeer te achterhalen of ik wel bij hun wil komen werken. Soms levert dat verrassende antwoorden op die veel onthullen over de work/life balance, ontwikkelingsmogelijkheden of bedrijfscultuur van een organisatie.
9. Aan het eind van het gesprek vroeg ik of ik de kantoortuin even mocht zien. Als hoogsensitief persoon weet ik dat de ene kantoortuin de andere niet is. Dus waarom meteen niet de gelegenheid te baat nemen om te zien of deze in ieder geval de test kon doorstaan? Hij was wat rommelig, enigszins donker (ze hadden de lamellen allemaal dicht) en bijna alle bureaus waren bezet. De mensen leken me vriendelijk. Al met al was deze snelle blik een mooie aanvulling op de informatie die ik had gekregen tijdens het sollicitatiegesprek.
10. Met een ferme handdruk nam ik afscheid. Niks slaps en klefs. Daar hou ik zelf ook niet van. Met een bedankje voor de uitnodiging en opnieuw oogcontact zei ik gedag en liep naar buiten.  Dat zat er weer op.

Met al deze kleine stappen kon ik mijn haast automatische weerstand tegen veranderingen omzeilen en mezelf zonder al te veel stress goed profileren. Mijn doel, een nieuwe baan, heb ik niet kunnen realiseren, maar dat komt vast goed. Ik weet nu ten minste dat solliciteren niet alleen spannend maar ook leuk kan zijn. Wat een beetje voorbereiding al niet kan doen…

Verandering. Ik ben er geen fan van. Zelfs al zijn veranderingen positief, ik vind ze eng. En ik niet alleen. Veel HSP’s houden van routinematige bezigheden, werken volgens een vooraf opgestelde planning, in lijn met regels en voorschriften. Afwijkingen vinden we vervelend, soms zelfs beangstigend. We zijn immers uitermate gevoelig voor nieuwe indrukken, nieuwe geluiden, nieuwe geuren, nieuwe energieën. Toch komen we daar niet altijd onderuit.

Er zijn tal van voorbeelden van verandering op en rond ons werk. Klein en groot. Hoe lastig vind jij het als je nieuwe teamleider constant over je schouder meekijkt, omdat hij nog niet weet dat hij in jou een gouden medewerker heeft die geen controle nodig heeft? Je weet toch heus zelf wel wat er van je verwacht wordt en hoe je dat het beste bereikt. En wat als een fijne collega van baan verandert, mis je dan ook zo die vertrouwelijke gesprekken naast de small talk bij de koffieautomaat? Of wat dacht je van verhuizen van een aparte kamer naar een kantoortuin met een volslagen andere dynamiek van werken? Een nieuwe computer of software zonder behoorlijke handleiding of training? Of, horror of horrors, een reorganisatie, fusie, overname of faillissement?

Verandering maakt ons bang, boos, bedroefd of blij. Vier basisemoties die strijden om voorrang. Welke komt er uiteindelijk als winnaar uit de bus? Dat kunnen we gelukkig nog altijd (deels) zelf bepalen.

Stel jezelf eens de volgende drie vragen wanneer je bevangen wordt door de stress van een verandering in je baan of werkomgeving:

1. Wat zal er vanaf nu minder worden?
   Zet eens op een rijtje wat je verliest als gevolg van een verandering op je werk. Ga je minder verdienen? Wordt het langer in de file staan? Ben je je plek bij het raam kwijt? Of kan minder van iets misschien ook wel eens prettig zijn?  Denk aan minder afleiding, minder taken, minder geroddel, minder meningen, enz.  
2. Wat zal er vanaf nu beter worden?
   Een verandering vindt zelden plaats in een vacuüm. Een wijziging op het ene terrein, heeft vaak ook implicaties op een ander vlak. En die hoeven niet altijd negatief uit te pakken. Een verhuizing naar een ander pand kan betekenen dat je elke dag minder lang hoeft te reizen. Krijg je een nieuw project toegewezen, waarmee je nu gevoeglijk wat saaiere taken mag afstoten? Wordt je werkdruk steeds hoger en krijg je daardoor de kans nee te leren zeggen? Dus tel je zegeningen eens voor je je hielen in het zand zet.
3. Wat blijft gewoon hetzelfde?
   De wereld om je heen zal altijd blijven veranderen. Dat is gezond, want zonder verandering geen progressie. Maar besef ook dat veel veranderingen slechts een rimpeling in het water veroorzaken. Aan de oppervlakte mag de wind om je oren gieren, die je bootje behoorlijk door elkaar doen schudden, maar in de diepte eronder gaat het leven gewoon door en verandert er hoegenaamd niets. Een verstilde wereld, waar alles bijna als in slow motion gaat. Focus je op die weldadige rust en kijk als het ware eens vanaf een afstandje naar het tumult om je heen. Je zult zien, dat geeft een hoop rust en je hoeft er niet eens wat voor te doen.