Hoe je je als hooggevoelige staande houdt op een staande receptie
Mijn collega’s en ik kregen van de week een mailtje. ‘Jullie zijn van harte uitgenodigd om aanwezig te zijn bij de lancering van ons nieuwe product zus en zo. Na een korte inleiding door onze CEO is er gelegenheid tot het stellen van vragen, gevolgd door een hapje en een drankje. De bijeenkomst begint om 16.30u in het bedrijfsrestaurant op de 3e etage.’
Oh boy.
Als er iets is waar ik me zeer ongemakkelijk bij voel in corporate life (OK, ik heb er een regelrechte hekel aan) dan is het wel de haast onvermijdelijke sociale verplichtingen in de vorm van personeelsfeestjes, recepties, heisessies en de jaarlijks terugkerende nachtmerrie van het kerstfeest.
Neem nou bijvoorbeeld staande recepties. Staand! Dat is voor voor mij synoniem voor stress, verwarring en snel verlies van energie. Een ruimte vol met gelach, muziek, kleuren en geuren, lichamen dicht bij elkaar, steeds wisselende groepjes mensen waarmee je praat en een hoog gehalte aan small talk. Wellicht een prikkelparadijs voor extraverten, maar een heuse slangenkuil voor een introverte HSP zoals ik.
Het risico dat ik ‘wegval’ in het gedruis is vrij groot. Vaak steken collega’s letterlijk met kop en schouders boven mij uit, waardoor het me moeite kost om aan de ganimeerde gesprekken mee te doen. Ik voel me dan niet op mijn gemak en eigenlijk ook wel genegeerd. Ik weet dat dit niets met de mensen om me heen te maken heeft. Het is puur mijn reactie op de situatie en het is dus ook aan mij om iets met die reactie te doen.
Dit is wat is zoal doe om me, met wisselend succes, staande te houden op staande recepties:
- Ik besluit of ik ga. Onderhand ben ik me zodanig bewust van mijn sensitieve natuur, dat ik me niet langer verplicht voel om in te gaan op elke uitnodiging die ik ontvang. Als het mijn werk of verhouding met collega’s of managers ten goede komt, of gewoon als het weer eens tijd wordt om mijn gezicht te laten zien, dan ga ik heen. Anders niet.
- Ik ga vroeg heen. Dan is vaak het aantal mensen in de zaal nog beperkt en vind ik het dan veel makkelijker om me aan te sluiten bij een groepje. Het liefst ga ik samen met iemand die ik al ken, maar die luxe heb je natuurlijk niet altijd.
- Ik stel mezelf een eenvoudig, haalbaar doel. Van tevoren spreek ik met mezelf af wat ik gedaan wil hebben om met een goed gevoel weer weg te kunnen gaan. Soms is dat het drinken van één enkel drankje, dan weer het stellen van een vraag aan een collega of leverancier. Dit vind ik het lastigst, want hier komt het echt aan op bewegen door de ruimte heen en me aansluiten bij een groepje. Het lijkt me dan toe alsof alle ogen op mij zijn gericht. Brrr.
- Ik ga zitten als daar gelegenheid voor is. Staand recipiëren kost me veel energie. Al die mensen die voor mijn gevoel constant mijn persoonlijke zone inkomen en weer uitgaan. En maar kletsen en lachen. Ik vind het dan prettiger om op een rustiger plekje te gaan zitten, waar het vaak wat koeler is en ik alles en iedereen kan observeren. Daar kan ik dan weer bijtanken voordat ik me opnieuw in de menigte meng.
- Ik vertrek als het mij genoeg is. Dat is bij mij vrij snel… Maar dat geeft niks. Als ik mijn doel heb bereikt dan mag ik van mezelf gaan. Maar mocht ik onverhoopt plezier hebben, dan is dat mooi meegenomen en blijf ik wat langer dan gepland.
- Ik bedank de gastheer of –vrouw. Dit wordt vaak vergeten, vooral als het een receptie op het werk is. De afdeling HR of Communicatie of de personeelsvereniging hebben hun best gedaan om de hele boel te organiseren. Het is wel zo netjes om dat te erkennen en de betrokkenen even te bedanken voor hun moeite. Meen wat je zegt en je onderscheidt je op onnavolgbare wijze van de andere aanwezigen.
Ken jij nog andere manieren om plezierig een receptie door te komen? Laat ze weten door een reactie achter te laten!
