Zenopjewerk.nl – blog over hooggevoeligheid en werk

Mijn collega’s en ik kregen van de week een mailtje. ‘Jullie zijn van harte uitgenodigd om aanwezig te zijn bij de lancering van ons nieuwe product zus en zo. Na een korte inleiding door onze CEO is er gelegenheid tot het stellen van vragen, gevolgd door een hapje en een drankje. De bijeenkomst begint om 16.30u in het bedrijfsrestaurant op de 3e etage.’

Oh boy.

Als er iets is waar ik me zeer ongemakkelijk bij voel in corporate life (OK, ik heb er een regelrechte hekel aan) dan is het wel de haast onvermijdelijke sociale verplichtingen in de vorm van personeelsfeestjes, recepties, heisessies en de jaarlijks terugkerende nachtmerrie van het kerstfeest.

Neem nou bijvoorbeeld staande recepties. Staand! Dat is voor voor mij synoniem voor stress, verwarring en snel verlies van energie. Een ruimte vol met gelach, muziek, kleuren en geuren, lichamen dicht bij elkaar, steeds wisselende groepjes mensen waarmee je praat en een hoog gehalte aan small talk. Wellicht een prikkelparadijs voor extraverten, maar een heuse slangenkuil voor een introverte HSP zoals ik.

Het risico dat ik ‘wegval’ in het gedruis is vrij groot. Vaak steken collega’s letterlijk met kop en schouders boven mij uit, waardoor het me moeite kost om aan de ganimeerde gesprekken mee te doen. Ik voel me dan niet op mijn gemak en eigenlijk ook wel genegeerd. Ik weet dat dit niets met de mensen om me heen te maken heeft. Het is puur mijn reactie op de situatie en het is dus ook aan mij om iets met die reactie te doen.

Dit is wat is zoal doe om me, met wisselend succes, staande te houden op staande recepties:

1. Ik besluit of ik ga. Onderhand ben ik me zodanig bewust van mijn sensitieve natuur, dat ik me niet langer verplicht voel om in te gaan op elke uitnodiging die ik ontvang. Als het mijn werk of verhouding met collega’s of managers ten goede komt, of gewoon als het weer eens tijd wordt om mijn gezicht te laten zien, dan ga ik heen. Anders niet.
    
2. Ik ga vroeg heen. Dan is vaak het aantal mensen in de zaal nog beperkt en vind ik het dan veel makkelijker om me aan te sluiten bij een groepje. Het liefst ga ik samen met iemand die ik al ken, maar die luxe heb je natuurlijk niet altijd.
    
3. Ik stel mezelf een eenvoudig, haalbaar doel. Van tevoren spreek ik met mezelf af wat ik gedaan wil hebben om met een goed gevoel weer weg te kunnen gaan. Soms is dat het drinken van één enkel drankje, dan weer het stellen van een vraag aan een collega of leverancier. Dit vind ik het lastigst, want hier komt het echt aan op bewegen door de ruimte heen en me aansluiten bij een groepje. Het lijkt me dan toe alsof alle ogen op mij zijn gericht. Brrr.
    
4. Ik ga zitten als daar gelegenheid voor is. Staand recipiëren kost me veel energie. Al die mensen die voor mijn gevoel constant mijn persoonlijke zone inkomen en weer uitgaan. En maar kletsen en lachen. Ik vind het dan prettiger om op een rustiger plekje te gaan zitten, waar het vaak wat koeler is en ik alles en iedereen kan observeren. Daar kan ik dan weer bijtanken voordat ik me opnieuw in de menigte meng.
    
5. Ik vertrek als het mij genoeg is. Dat is bij mij vrij snel… Maar dat geeft niks. Als ik mijn doel heb bereikt dan mag ik van mezelf gaan. Maar mocht ik onverhoopt plezier hebben, dan is dat mooi meegenomen en blijf ik wat langer dan gepland.
    
6. Ik bedank de gastheer of –vrouw. Dit wordt vaak vergeten, vooral als het een receptie op het werk is. De afdeling HR of Communicatie of de personeelsvereniging hebben hun best gedaan om de hele boel te organiseren. Het is wel zo netjes om dat te erkennen en de betrokkenen even te bedanken voor hun moeite. Meen wat je zegt en je onderscheidt je op onnavolgbare wijze van de andere aanwezigen.

Ken jij nog andere manieren om plezierig een receptie door te komen? Laat ze weten door een reactie achter te laten!

Daar zit ik dan. Aan mijn keukentafel. Met mijn splinternieuwe, prachtig glimmende laptop voor me. Een leeg scherm staart me aan. De cursor knippert me verwijtend toe. Of er nog wat van komt, lijkt ie te vragen. Ik moest toch zo nodig? Was ik niet degene die dat geweldige nieuwe blog over hooggevoeligheid in werk en loopbaan zou lanceren? Wilde ik niet alles vertellen over mijn overlevingsstrategieën en ervaringen als hoogsensitief en introverte medewerker?

Oh, ideeën zat. Maar nu ik hier zo zit te staren naar dat witte scherm, nu slaat de twijfel toe. Heb ik wel voldoende te zeggen over wat me de laatste tijd zo bezig houdt? Is het wel interessant wat ik te vertellen heb en doet het er ook maar enigszins toe? En weet ik eigenlijk wel genoeg over hooggevoeligheid? Of waren al die boeken en websites nog maar het topje van de ijsberg en heb ik eigenlijk geen recht van spreken?

Waar blijft toch die perfecte eerste, zo veelbelovende volzin?

Nog maar net begonnen en nu al zit mijn nooit aflatende perfectionisme me in de weg. Ik start mijn first blog ever met een writer’s block. Joepie. 

De behoefte om alles perfect te doen is iets waar hooggevoeligen voortdurend mee worstelen. We zijn van nature zeer plichtsgetrouw, fel op kwaliteit en goed in details. Alles wat we aanpakken doen we met de grootste zorgvuldigheid. Iets moet perfect zijn, anders is het gewoon niet goed genoeg. We zijn kritisch naar alles en iedereen, maar vooral naar onszelf. We zijn meesters in het vergelijken van onze prestaties met die van anderen. Als iemand het beter of zelfs alleen maar anders doet dan wijzelf, dan slaat de twijfel toe.

Kritiek komt hard aan en blijft lang hangen. Wanneer een manager of collega laat weten dat we een fout hebben gemaakt, dan laten we dit diep inwerken. Door onze gevoeligheid voor ongemak, afkeuring of boosheid van anderen zijn we er erg goed in geworden alles zo perfect mogelijk te doen uit angst om fouten te maken.  Alles in één keer goed doen is onze tactiek waarmee we ons beschermen tegen de altijd aanwezige dreiging van overprikkeling.

Gelukkig zijn er een aantal manieren om goed werk te leveren zonder in de stress van perfectie te schieten. Probeer de volgende tactieken eens uit als je dreigt vast te lopen in de valkuil van ‘anaylysis paralysis’:

1. Hou perspectief. Bedenk eens wat het ergste zou zijn dat er kan gebeuren als je iets aflevert dat, in jouw ogen, ook maar een fractie minder dan uitstekend is. Val je door de mand als waardeloze medewerker? Verlies je de achting van je manager of collega’s? Kwets je er iemand mee? Gaat er iemand dood of verlies je nu je baan? Wees reëel en weet dat de wereld niet vergaat als je, zo nu en dan, niet tegemoetkomt aan je eigen immens hoge kwaliteitsstandaard.

 

2. Stel vragen. Probeer er achter te komen wat er precies van je verwacht wordt. Is het werkelijk de bedoeling dat je alles in je eentje doet? Heeft een collega of een ander team al eens aan iets dergelijks gewerkt en kun je iets leren van hun ervaringen? Wat is het budget dat je ter beschikking hebt? En hoeveel tijd heb je? Door vragen te stellen krijg je een betere indruk van wat je te doen staat en dat helpt je weer om de juiste prioriteiten te stellen. Een goede voorbereiding is het halve werk.

 

3. Bepaal je doel en stel grenzen. Als HSP herken je vast de neiging om steeds dieper in je materie te duiken. Nog even dit nakijken, nog even dat rapport lezen. Steeds verder graven naar steeds meer details verhoogt het risico van ‘analysis paralysis’ en daarmee het tijdig bereiken van je einddoel. Zet een deadline, inclusief tussenliggende mijlpalen , en hou je aan je planning.  Geloof me, dat vermijdt een hoop stress.

 

4. Besef dat perfectie niet bestaat. Perfectie is relatief, want alles kan altijd beter. Alhoewel het soms lijkt dat iets perfect is, is dit het niet. Het lijkt perfect omdat je op dat moment geen idee hebt van een verbetering. Dus iets dat vandaag nog perfect is, vertoont morgen alweer een bluts.  Is het ’t je waard om tegen die constante verandering van inzicht op te boksen? Wees tevreden met de inspanning die je levert en laat dan de controle los. 

 

5. Hou je successen bij.  Heb jij ook de neiging om alleen de glorie van je laatste prestatie te onthouden? Doe jezelf dan niet te kort en hou een lijstje bij van eerdere successen. Bewaar dat emailtje met complimenten van een teamgenoot en neem die positieve feedback van je manager serieus. Zet er geen vraagtekens bij, maar neem ze voor wat ze zijn. Je zult zien, als je die momenten vastlegt en ze regelmatig terugleest, dan zal je zelfvertrouwen groeien en je productiviteit zal verbeteren. En dat is wel zo handig bij de eerstvolgende hobbel. 

Zo, die eerste blog post is eruit. Is ie perfect? Neuh. Maar dat doet er even niet toe. Het is me gelukt en dat is nu voldoende. Tijd voor een kop thee met een stroopwafel. Mmmm.